“De tijd wordt met dit evenement weer een paar decennia teruggezet. Jullie begrijpen dat ik natuurlijk niet ga kijken naar de Ladiesrun.” Zo eindigde een recente mail van onze hardlooptrainer. Het was een mail met een vette knipoog maar toen ik afgelopen zondag meedeed aan dit hardloopevenement, moest ik hem wel een beetje gelijk geven.
Twee tot drie keer per week train ik bij een loopgroep van een Rotterdamse atletiekvereniging. We –mannen en vrouwen- trainen voor prestatielopen op de 5, 10 en 15 kilometer. Dit doen we onder de bezielende begeleiding van onze trainer die over een enorme dosis didactische vaardigheden beschikt en ons stimuleert om op een verantwoorde manier het beste uit onszelf te halen. Sportiviteit, gelijkwaardigheid en humor staan bij hem voorop.
Bij zowat elk loopevenement waar de groepsleden aan meedoen, is onze trainer aanwezig om zelf mee te lopen of aan te moedigen. In zijn mail van vorige week legde hij echter haarfijn uit waarom hij dit jaar weer niet ging kijken bij de Ladiesrun:
Natuurlijk doet geen van de dames uit ons team mee aan een dergelijk evenement. Een moderne vrouw is overtuigd van minimaal haar gelijkwaardigheid aan de man. Zij doet absoluut niet mee, want hiermee wordt de tijd weer een paar decennia teruggezet. Je gaat immers niet uitdragen, dat vrouwen hun suprematie ten opzichte van het mannelijke geslacht alleen kunnen tonen in een massaliteit, waar mannen niet geduld worden. Volgens mij is dat toch niet de bedoeling van de in deze tijd zo voor zichzelf opkomende en zelfbewuste vrouw, die au serieux genomen wil worden :-))).
Tot afgelopen zondag had ik nog nooit aan de Ladiesrun meegedaan en vond dat ik hem wel één keer in mijn leven gelopen moest hebben. Na afloop zei ik hartgrondig één keer en nooit meer. Ik vond het te druk, te roze en gewoon teveel vrouwen bij elkaar. Om over de finish nog maar te zwijgen. De eindstreep was binnen in Ahoy (Waarom? Hardlopen is een buitensport!) Vervolgens werden de duizenden vrouwen die gefinisht waren, naar de grote hal geleid. Een doorgang van 5 meter breed met en aan weerszijden hekken. Woest werden mijn loopmaatje en ik. We wilden naar buiten, de frisse lucht in, afkoelen, ruimte. Maar daar stonden we dan, als 10.000 roze garnalen zwetend in een ton. Gelukkig dat er geen mannen onder de lopers waren, bedacht ik me. Die hadden de hekken omver geschopt en na afloop was er dan een onderzoek gekomen naar dit niet zo goede staaltje crowd control. Afijn, het parcours was wél leuk, door het park en die roze golf was best indrukwekkend. En natuurlijk waren mijn loopmaatje en ik apegroos dat we het toch maar weer geflikt hadden.
Maar tijdens die 5 kilometer, even daarvoor, had ik best wat tijd gehad om na te denken. Over de woorden van de trainer en dat ik het toch best raar vind dat er in deze tijd een gescheiden evenement voor vrouwen is. Zet de Ladiesrun de tijd terug? Is het inderdaad niet vreselijk ouderwets, vrouwen apart van de mannen? We hebben zelfs voor het eerst in de geschiedenis een vrouw als minister van defensie. Of zijn we eigenlijk helemaal niet zo geëmancipeerd? Onlangs nog wees minister Bussemaker (onderwijs, cultuur en wetenschap) Nederland er nog op dat 48 procent van de vrouwen niet economisch zelfstandig is. Zo zwengelde ze een fikse discussie aan over dat teveel vrouwen teren op de zak van hun man. En dat dat in het kader van de vrouwenemancipatie anno 2013 echt niet kan.
Wat nou als het een Manrun was geweest? Dan waren er ongetwijfeld protesten gekomen van vrouwen die zo’n staaltje discriminatie niet pikten. Stoere vrouwen die als rebellerende pioniers met veel kabaal gewoon mee gingen lopen.
Daarnaast: de Ladiesrun is onder andere bedoeld om aandacht te vragen voor borstkanker. Maar ook mannen kunnen dat krijgen. En is het niet zo dat hoe meer aandacht er voor is, hoe beter? Ongeacht of je vrouw bent, of man? Ik kwam er tijdens die 5 kilometer ook niet uit en had te weinig tijd om antwoorden te vinden (ik liep hem met 29.07 minuut namelijk best snel).
Bij de volgende Ladiesrun verwacht ik dus eigenlijk een aantal mannen die het niet pikken, die een hoop kabaal maken en hun plek opeisen. In de felste roze t-shirts die je ooit hebt gezien. En die gewoon heel hard meedoen! Wie weet is mijn trainer wel een van die pioniers. Dan ben ik ook weer van de partij!
10 juni 2013
