Journalist | Tekstschrijver | Redacteur | Rotterdam
Blog

Hoe Tinder me bij een powervrouw uit de geschiedenis bracht

Eenden voeren in Yorkshire
8 maart, Internationale Vrouwendag. Als moderne vrouw dacht ik laatst heel vooruitstrevend gewoon op een vliegtuig te stappen voor een date. In Yorkshire kwam ik aanraking met een vrouw die net zo frank en vrij leefde als ik. Alleen kwam zij uit 1791.

Vorig jaar september leerde ik op Tinder een Engelsman kennen die in Den Haag woonde. Leuke vent, dacht ik en klik, we waren een match. Na een week of twee appen verhuisde de Engelsman terug naar zijn geboortegrond zonder dat we elkaar hadden ontmoet. Het contact bloedde dood want er zat nou eenmaal een zee tussen. Na een reset van Tinder, popte de Engelsman in december opeens weer op. Weer waren we een match en we hervatten ons contact. We moesten om elkaar lachen, stuurden elkaar foto’s van onze habitat en hij zei: ‘Yorkshire welcomes you any time!’

Hmm, dacht ik, waarom niet. Ik was immers nog nooit in het noorden van Engeland geweest. Na nog wat ge-app over ‘zullen we dit echt doen – ja echt, waarom niet’ stapte ik eind januari op het vliegtuig. Aan de andere kant van de Noordzee pikte de Engelsman me op van Leeds Bradfort Airport. Hmm, leuk, dacht ik toen ik hem zag en waarschijnlijk dacht hij hetzelfde.

Het was maandagavond en de Engelsman nam me mee naar de Shibden Mill Inn, dicht bij zijn huis in Halifax. ‘Dit is een van de oudste pubs en hotels in Engeland. Echt een bijzondere plek’, vertelde hij. De Engelsman had niets te veel gezegd: de Shibden Mill Inn bestaat uit verschillende kleine vertrekken, authentieke houten balken, knetterend haardvuur, dik tapijt en vriendelijke bediening.

We kletsten wat over waar we waren. Hoe oud was de Shibden Mill Inn en wat was het vroeger, wilde ik weten. De Engelsman wist het niet. Een oudere man vroeg of we mee wilden doen met de pubquiz. De Engelsman zei dat hij heel slecht was in quizzen en dat hij niets wist over sport of geschiedenis. Ik riep dat ik erg van quizzen en winnen hield dus de oudere man legde het antwoordformulier op tafel.

‘Vul jij het maar in’, zei de Engelsman. Natuurlijk waren de vragen Engels georiënteerd en wist ik niet veel. Zelfs niet wie de schrijver van Winnie The Pooh was, tot mijn schaamte. De Engelsman had niets te veel gezegd over zijn kennis dus we eindigden net niet op de laatste plaats. Voor de deelnemers aan de quiz was er huisgemaakte lasagne die heerlijk rook.

‘Maar ik eet geen vlees’, zei ik toen we in de rij stonden bij de dampende schaal.

‘Pak maar wel een bord, dan eet ik ook jouw portie’, grapte de Engelsman in mijn oor.

We kletsten nog wat met de aardige groep mensen aan de tafel naast ons. Even voor sluitingstijd verlieten we de knusse Shibden Mill In om langs te benzinepomp te rijden om wat eten te scoren voor mij.

De volgende dag was het weer zoals je het verwacht in een Engelse winter: grijs, mistig en regen. Het plan van de Engelsman om me de mooie omgeving te laten zien, viel met een zicht van minder dan tien meter een beetje in duigen. Ook in mijn hoofd was het mistig, dankzij de wijn van de benzinepomp. Een paar uur later zaten we in de koffietent van een park, Shibden Park om precies te zijn. Aan de muur hing een portret van een vrouw. Wie is dat, vroeg ik. De Engelsman had geen idee. In de beschrijving ernaast lazen we dat ze op Shibden Hall had gewoond en veel dagboeken had geschreven. Door mijn wazigheid en de aanblik van de Engelsman die er toch best knap uitzag op deze troosteloze dag, drong het verhaal van de vrouw op het schilderij niet tot me door. We kochten een zakje vogelvoer en voerden in de aanhoudende regen de kwakende eenden in de vijver.

Gelukkig was het weer de volgende dag iets opgeklaard en was de mist in mijn hoofd opgetrokken. Tijdens een wandeling in het natuurgebied Ogden Water ploegden we door de modder rond het meer en de Engelsman en ik hadden het over religie. Dat het bizar was dat in de meeste religies de vrouw ondergeschikt is aan de man en de stupiditeit van alles wat je niet zou mogen van god.

‘Mijn god vindt alles goed wat ik doe’, zei ik. We verschilden wel van mening over het hiernamaals maar dat was oké. Opeens brak de zon door boven het meer en zag ik hoe mooi Yorkshire zou kunnen zijn in de zomer. In het informatiehuisje dronken we koffie en thee en kochten we weer een zakje voer om de eenden mee te voeren. De Engelsman gaf me een souvenir: een schaapje voor op mijn koelkast. Toen was het weer tijd om te gaan en bracht de Engelsman me naar het vliegveld.

Eenmaal thuis hielden we contact. Afgelopen maandag appt de Engelsman een bericht van Variety: scenarioschrijfster Sally Wainwright, bekend van de series Happy Valley en Last Tango in Halifax, gaat voor HBO en BBC One haar tanden zetten in Shibden Hall.

Snel lees ik verder. De serie Shibden Hall gaat over landeigenaresse Anne Lister in West Yorkshire in 1832. Anne Lister keert terug van jarenlang reizen en besluit om haar vervallen ouderlijk huis – Shibden Hall – op te knappen. Daarvoor moet ze trouwen met een rijke man maar Anne is niet van de mannen, ze wil met een vrouw trouwen…

Ja, ik lees het goed, het jaar 1832 en een vrouw die met een vrouw wil trouwen! Ik google verder op Anne Lister en wordt al snel meegesleept in het verhaal van deze vrouw. Anne leefde van 1791 tot 1840. De Lister familie was een rijke familie van handelaren die ook molens bezat. Het landgoed Shibden Hall was sinds 1615 in handen van de Listers en Anne Lister erfde het in 1836 van haar tante. Anne zwaaide al sinds 1826 de scepter over het landhuis en zorgde voor een rigoureuze verbouwing van het gebouw inclusief de tuin.

Maar wat deze vrouw vooral bijzonder maakte, is dat ze een gedreven zakenvrouw was. Zo bezat ze onder andere een mijn, in die dagen toch meer een mannending. Ook was ze een fervent reizigster en bergbeklimster. Ze was de eerste vrouw die de Mont Perdu beklom in de Franse Pyreneeën. Anne schreef miljoenen woorden in haar dagboeken, waarvan een deel in codetaal. In haar dagboeken schrijft ze uitgebreid over het dagelijks leven, zaken doen, politiek, de economische situatie en godsdienst.

Maar… dus ook over de vrouwenliefde, haar affaires en de tactieken die ze gebruikte om te verleiden! In 2011 zijn Listers dagboeken toegevoegd aan het UNESCO Memory of the World-programme omdat deze ‘een waardevol inzicht geven in de tijd. Het is een uitgebreid en pijnlijk eerlijk verslag van het lesbische leven van Anne Lister en de gevolgen daarvan.’

Anne maakte geen groot geheim van haar geaardheid. Ze werd ook wel ‘Gentleman Jack’ genoemd en leefde tot haar dood samen met haar vriendin Anne Walker op Shibden Hall met wie ze van plan was om te trouwen. Niet voor niets zegt scenarioschrijfster Sally Wainwright op Variety: ‘Anne is een cadeautje voor toneel- of scenarioschrijvers. Ze is een van de meest uitbundige, spannendste en briljantste vrouwen in de Engelse geschiedenis.’

Ik denk terug aan het schilderij dat we zagen in de koffietent: Anne Lister. Opgewonden app ik de Engelsman. ‘Ik wou dat ik dat eerder had geweten!’, type ik met een vleugje van spijt, nieuwsgierig naar meer van deze powervrouw en haar landgoed.

Ondertussen appt de Engelsman een foto van de straathond die hij koekjes geeft op het tropische eiland waar hij vakantie viert. Misschien moet ik over niet al te lange tijd gewoon weer een bezoekje brengen aan Yorkshire. Maar dan wel als het mooi weer is.