De Wekelijkse Verwondering, de rubriek op mijn site waarin ik me verwonder over de dingen des levens, ligt op zijn gat. Te druk met werk, te druk met opdrachten, te druk met vrienden, te druk met familie, te druk met intermenselijke relaties, te druk met de zomer. Kortom, druk met het leven dat geleefd moest worden.
Ik heb me niet aan het format gehouden. Ik heb het concept losgelaten. Ik heb het format laten varen. Ik heb de strategie verwaarloosd. Ik ben de opgelegde opdracht aan mezelf niet nagekomen.
Is dat erg? Nee, de wereld draait nog steeds, er is in mijn leven geen bloed gevloeid, ik sta nog steeds, ik heb nog steeds een dak boven mijn hoofd, mijn moeder houdt nog steeds van me, ik heb er deze zomer een paar vrienden bij gekregen en mijn opdrachtgevers wisten waarschijnlijk niet eens af van het bestaan van mijn Wekelijkse Verwondering.
“Misschien moet je de lat wat minder hoog leggen. Je hoeft de wereld niet te redden. Je bent geen kritische journalist. Je bent geen scherpe columnist. Je bent geen groot denker. Misschien moet je het niet de Wekelijkse Verwondering noemen maar anders. En dat je schrijft wanneer het opkomt, uitkomt en wanneer je er zin in hebt.”
Dit alles bedacht ik me tijdens het hardlopen. Een liefde die ik –naast het schrijven van stukjes voor mijn site- ook een beetje heb verwaarloosd. De trainingen bij de E-groep van Rotterdam Atletiek schoten er bij in. Afgelopen weken heb ik wel een enkele keer zelf mijn schoenen aangetrokken en ben ik een stukje gaan hollen. In mijn eentje, ook best lekker en goed om mijn conditie op peil te brengen.
Vanochtend liep ik langs de Maas, pal naast het water. Heen ging heerlijk, het voelde alsof ik weer vleugels had. Via de Parkkade, Veerhaven, Willemskade en Boompjeskade.Bij Waterfront draaide ik om om aan de terugweg te beginnen. Zoef, daar was de wind. Lekker een paar kilometer terug buffelen met de wind tegen.
Aanmoedigende blikken van wandelende senioren. Kleine knikjes gedag van medelopers. Onderweg ben ik even gestopt om een foto te maken. Omdat het mooi blijft: het water, de brug, de wolkenkrabbers en daarvoor een boot van de Holland Amerika Lijn en een containerschip.
Dat is waar de Wekelijkse Verwondering om draait. Gewoon laten zien wat me bezighoudt, raakt, roert en beweegt. Met een simpel verhaaltje of beeld. Nu alleen dat ‘wekelijkse’ nog aanpassen. Wie een goed alternatief heeft voor de naam… ik hoor je graag!
