Dit jaar is het jaar van de mijlpalen. Zo besloot ik tien jaar geleden, in 2004, voor mezelf te beginnen, zowel qua werk als privé. Ik zegde mijn baan als redacteur in loondienst op en ging weg bij mijn vriend. Ik verlangde naar verandering, meer diversiteit in mijn werk en meer vrijheid. Daar stond ik dan, zonder opdrachtgevers en zonder huis, in mijn geliefde Rotterdam.
Twee maanden bivakkeerde ik bij vrienden tot ik een appartementje in West vond. Geen droomhuis maar noodzakelijk. Het idee was om er een half jaar te blijven tot ik wat anders en goedkopers vond. Het werd 10 jaar. Bij gebrek aan inspiratie besloot ik onder mijn eigen naam te werken en zette na lang dubben ‘journalist en tekstschrijver’ op mijn visitekaartje. Een klinkende bedri
jfsnaam zou later wel komen. Hij is er nog steeds niet. Maar de opdrachten begonnen binnen te komen en ik was trots als een pauw dat ik dat het me lukte en ik mijn eigen broek op kon houden. Tot mijn toenmalige boekhouder bij de jaarevaluatie zei ‘je verdient evenveel als een vuilnisman’. Hij vond het blijkbaar niet iets om trots op te zijn. Omdat hij niet veel later tarieven ging hanteren die ik niet vond passen bij de eenvoudige boekhouding van een vuilnisman, nam ik beleefd afscheid.
In de 10 jaar hebben heel wat termen de revue gepasseerd waarmee ik mezelf moest duiden. Eerst was ik gewoon freelancer. Daarna was ‘eenpitter’ even in schwung maar al snel werd het de toverterm zzp’er: zelfstandige zonder personeel. Nu schijn ik mezelf volgens de laatste trend zp’er te moeten noemen, zelfstandig professional.
Afijn, het ging aardig met mijn freelancers/zzp’er- bestaan. Soms kon ik een jaar niet op vakantie. En sommige jaren wel drie keer. Wat ik dan ook deed, want sparen is niet mijn sterkste kant. Daar mag ik best mijn moeder de schuld van geven. Een aantal jaar na het overlijden van mijn vader, daaruit voortvloeiende strubbelingen en verdriet, zette ze langzaamaan een knop om: “Het leven gebeurt je toch wel, dus laten we tussendoor gewoon proberen te genieten.” Al snel werd dit afgekort tot ‘Je moet wel genieten hoor’ en geroepen om vele uitstapjes, aankopen en borrelmomenten goed te praten. Maar ik zie mijn moeder graag blij en volgde haar voorbeeld.
In 2011 ging ik de crisis goed merken. Enkele opdrachtgevers hadden minder budget beschikbaar of hielden gewoonweg op te bestaan. Een grote opdrachtgever, grote Nederlandse financiële dienstverlener, begon de crisis zogezegd ook ‘te voelen’ en besloot meer teksten zelf te gaan schrijven. Een week voor de productie weer zou starten, werd ik op de hoogte gesteld. Dat zijn klappen die je als zelfstandige gewoon moet incasseren. Maar toen er diezelfde maand totaal onverwacht een melanoom – een vorm van huidkanker – op mijn been werd gevonden, was ik even uit het veld geslagen. Gelukkig was het op tijd ontdekt maar ik had het gevoel dat de controle over mijn eigen leven uit mijn handen glipte. Ik vond dat er niet zoveel te genieten viel. Thuis op de wc had ik af en toe een flinke
huilbui want daar kon tenminste niemand me zien, zelfs de hond niet. Dat leek ons beide beter nadat ik een keer in janken was uitgebarsten met “wie moet er straks voor jou zorgen als ik er niet meer bèhèhèhèn?” Waarbij ik hem bijna had verstikt in mijn dramatische omhelsing.
Niet lang daarna begon ik serieus met hardlopen en dansles. Wellicht om het gevoel te hebben dat ik wel degelijk controle over mijn eigen lichaam en leven had. Wat ik nooit had gedacht te kunnen, lukte me
: op een dag kon ik 5 kilometer achter elkaar hardlopen. Zoals bekend: bewegen is goed voor de geest. En omdat niets ooit blijft zoals het was, begon ook het werk langzaam aan te trekken. Er volgden zelfs enkele projecten die zeer goed verdienden, maar niet helemaal bij me bleken te passen. Nadat ik bewust koos voor wat me goed ligt – schrijven – en dankzij een goede site, kwam het werk voorzichtig weer op me af.
Inmiddels is het 2014, het jaar van de mijlpalen maar ook van de veranderingen. Mijn bedrijf bestaat 10 jaar en ik heb het druk! Diversiteit in werk en mijn vrijheid heb ik nog steeds. Ik heb voor het eerst 10 kilometer hardgelopen. Als klap op de vuurpijl kwam dit jaar een geweldig huis op mijn pad. Sparen is nog steeds niet mijn sterkste kant want ik leef (en spendeer) graag in het nu. De mantra van mijn moeder leef ik dus weer uit, maar nu met nog meer overtuiging!
O ja, morgen word ik 40. Ook best een mijlpaal vind ik. Cheers!
21 september 2014
