Vandaag is de oom van m’n moeder, mijn oudoom dus, overleden. Mijn oudtante, dement, blijft achter. ‘We doen hem nog een luier om hoor’, zei een van de uitvaartbegeleiders.
Mijn oudoom lag op zijn eigen bed met een laken over zijn hoofd. De uitvaartbegeleider pakte de hand van mijn oudoom, deed zijn trouwring af en gaf die aan mijn moeder. Daarna legden ze mijn oudoom in een speciale hoes op een brancard.
Daar stonden we dan in de lift, mijn moeder en ik, naast de uitvaartbegeleiders met mijn oom op de brancard. We liepen langs het restaurant waar het net etenstijd was. Een vrouw in een rolstoel zei: ‘Nou moet zijn vrouw snel van die kamer af hè.’
De andere mensen in het restaurant keken niet op.
In een bejaardentehuis is de dood heel gewoon.
